سنجش از دور فناوری و دانشی است که با استفاده از دادهها و تصاویر بهدستآمده از سنجندههای هوایی، فضایی و ماهوارهای، امکان مشاهده و تحلیل پدیده های محیطی را بدون تماس مستقیم فراهم میکند. در این فناوری، دادهها از طریق پهپادها، هواپیماها یا ماهوارهها جمعآوری شده و سپس با پردازشهای تخصصی به اطلاعات کاربردی مکانی تبدیل میشوند.
سنجش از دور امروزه یکی از پایههای اصلی علوم و مهندسی بوده و این فناوری با ترکیب تصاویر چندطیفی، دادههای راداری و مدلهای عددی زمین، میتواند تغییرات سطحی، کاربری اراضی، سلامت گیاهان و تغییرات اقلیمی را با دقتی بسیار بالا آشکار کند.
قابلیت های سنجش از دور
پوشش وسیع و امکان پایش مناطق غیرقابلدسترس
کاهش هزینه و زمان در مقایسه با روشهای زمینی
تحلیل زمانی و بررسی روند تغییرات محیطی در بازههای بلندمدت
قابلیت ادغام با دادههای GIS، Lidar و فتوگرامتری برای تحلیلهای ترکیبی
خدمات سنجش از دور در مجموعه GeoAIPix
در مجموعه GeoAIPix، با تکیه بر تجربه تخصصی و نرمافزارهای پیشرفته، خدمات زیر ارائه میشود:
تحلیل تصاویر ماهوارهای اپتیکی و راداری (Sentinel, Landsat, MODIS و سایر سنجنده ها)
تهیه نقشههای کاربری و پوشش زمین (LULC) با دقت بالا
پایش تغییرات محیطی و شهری از جمله گسترش شهرها، تغییر پوشش گیاهی و فرسایش خاک
محاسبه شاخصهای طیفی
تصحیح هندسی، رادیومتریک و اتمسفری برای افزایش دقت دادهها
مدلسازی تغییرات سطح زمین و استخراج عوارض طبیعی
تحلیل دادههای حرارتی و رطوبتی برای مدیریت منابع آب و کشاورزی هوشمند
فتوگرامتری (Photogrammetry) ،استخراج واقعیت از تصویر تا ایجاد مدل سهبعدی
فتوگرامتری یکی از شاخههای کلیدی علوم ژئوماتیک و نقشهبرداری است که هدف آن استخراج اطلاعات هندسی و مکانی دقیق از تصاویر دوبعدی است. در سادهترین تعریف، فتوگرامتری علم اندازهگیری از روی تصویر است. در این روش، با استفاده از تصاویر هوایی، زمینی یا پهپادی، میتوان موقعیت، ابعاد، شکل و ارتفاع عوارض طبیعی و مصنوعی را با دقت بسیار بالا محاسبه کرد.
اما در نگاه تخصصیتر، فتوگرامتری فراتر از یک روش تصویربرداری است. این فناوری با بهرهگیری از اصول هندسه تصویری، مثلثبندی فضایی و الگوریتمهای پردازش تصویر، قادر است از چند تصویر دوبعدی، مدل سهبعدی واقعی زمین یا سازهها را بازسازی کند. به عبارت دیگر، فتوگرامتری پلی است میان دادههای تصویری و مدلهای سهبعدی مهندسی.
فتوگرامتری بسته به نوع داده و کاربرد، در سه شاخه اصلی طبقهبندی میشود:
۱. فتوگرامتری هوایی (Aerial Photogrammetry)
در این روش، تصاویر از ارتفاع بالا (معمولاً با هواپیما یا پهپاد) گرفته میشوند تا بتوان نقشههای وسیع مانند شهرها، معادن یا اراضی کشاورزی را با دقت بالا تولید کرد. نتیجهی آن نقشههای توپوگرافی، مدلهای ارتفاعی (DEM/DSM) و ارتوموزائیک دقیق است.
۲. فتوگرامتری زمینی (Terrestrial Photogrammetry)
در این نوع، تصاویر از سطح زمین و از زاویه دید انسان یا سهپایه گرفته میشوند. کاربرد آن بیشتر در مدلسازی سازهها، آثار تاریخی، معماری، سازههای صنعتی و فرهنگی است.
با گسترش پهپادها، این نوع از فتوگرامتری محبوبترین و سریعترین روش در پروژههای مهندسی شده است. پهپادها با پرواز در ارتفاع پایین، صدها تصویر همپوشان از منطقه هدف میگیرند که پس از پردازش، به ابر نقاط سهبعدی (Point Cloud)، مدل سهبعدی سطح زمین، نقشههای ارتفاعی دقیق و مدلهای بافتدار (Textured 3D Model) تبدیل میشوند.
